M. Ullman

W latach 60. w Maimonides Medical Center w Brooklynie, zainicjowano nowe podejście do badań zdolności parapsychicznych. Badania te, prowadzone przez M. Ullmana, S. Kripnera i Ch. Honortona miały na celu znalezienie dowodu na istnienie tego rodzaju umiejętności w snach. Na początku lat 70. zaczęli oni również badać stany pełnego relaksu, by przekonać się, czy ludzie mogą przejawiać takie umiejętności również na jawie.

Jak wyglądały eksperymenty?

Zamykano asystenta w osobnym pomieszczeniu i dawano mu za cel obserwacji przypadkowo wybrany obiekt, przeważnie reprodukcję obrazu. W późniejszych eksperymentach, prowadzonych w stanach pełnego relaksu, asystent patrzył na obraz, mając nadzieję, że wyobraźnia lub inne wrażenia badanego będą odpowiadać temu obiektowi. Wyniki otrzymywane przez ponad 20 lat były znaczące pod względem statystycznym. Dostarczyły dowodu, że zdolności parapsychiczne mogą się pojawiać zarówno we śnie, jak w stanie relaksu.

Niektóre testy dowiodły, że wyobraźnia, działająca we śnie lub w stanach odprężenia, może w dużym stopniu trafnie oddawać rzeczywistość, prawie jak zdjęcie.

Badania w Stanford Research Institute

Badania takie prowadzono wkrótce w Stanford Research Institute. Pod koniec lat 70. badania takie zainicjował D. R. Jahn z Princeton University. Prowadzono je również w ośrodku Rhine Research Centem, w Durham w Karolinie Północnej.

Eksperymenty te, prowadzone w ciągu wielu lat, dowiodły:

    *  Widzenie na odległość nie jest ograniczone czasem, ani przestrzenią,
    *  Widzenie na odległość jest zjawiskiem naturalnym, którego w różnym stopniu może dostarczyć każdy człowiek,
    *  Szkice i rysunki są bardziej wiarygodne niż ich interpretacja,
    *  Motywacja oraz świadomość wagi zadania są ważniejsze niż jakikolwiek trening,
    *  Informacje otrzymywane w rezultacie widzenia na odległość stanowią mieszaninę prawdy i fałszu. Chaos ten można zmniejszyć dzięki praktyce i doświadczeniu.