W rozważaniach dotyczących smaków istotne jest również to, że niektóre produkty żywnościowe posiadać mogą równocześnie wiele smaków, a tym samym oddziałują na różne narządy. Tak na przykład pszenica oddziałuje na serce, wątrobę i nerki, a marchewka choć przynależy do smaku słodkiego (przemiana Ziemi), to niektóre jej odmiany są gorzkie; podobnie rzecz ma się z jabłkami, które zarówno kwaśne, jak i słodkie itd.

Zdarza się i tak, że nie zawsze można przyporządkować jakiś produkt do danego smaku, kierując się przy tym odczuwanym smakiem. Dzieje się tak na przykład w przypadku owoców morza, ryb oraz wody, które należą do smaku słonego (przemiana Wody), ale przecież niekoniecznie muszą być słone. W takich „niepewnych” sytuacjach niezastąpione są właśnie gotowe tabele przynależności smakowej.

Nie bez przyczyny KPP i TMC tak dużą wagę przywiązują do smaków. Zgodnie z tymi filozofiami, każdy z nich ma pewien konkretny wpływ na organizm, stąd tak ważne jest, aby podczas przygotowywania potraw używać wszystkich pięciu smaków. Smakowa monotonia może prowadzić do choroby, dlatego tak duży nacisk kładzie się na harmonię smakową tego, co spożywamy.

TMC zwraca uwagę, iż smaków używamy po to, aby wywołać w organizmie odpowiednie oddziaływania. Smak, który dodajemy na końcu przygotowywania potrawy decyduje o skierowaniu oddziaływania do danego narządu, np. sól (smak słony) wpłynie na nerki, a ocet (smak kwaśny) na wątrobę. Jeśli natomiast chcielibyśmy wzmocnić żołądek lub śledzionę, musimy na koniec gotowania dodać coś ze smaku słodkiego.

Wpływ poszczególnych smaków na nasz organizm

- smak kwaśny (k) – ma działanie ściągające, pomaga zachować płyny w organizmie, odprowadza i wydala; czasem mówi się, że smak kwaśny „zasznurowuje” organizm; jednak zbyt dużo kwaśnego może powodować stagnację; większość produktów kwaśnych ma ochładzające działanie; jednym z nielicznych produktów kwaśnych o właściwościach ogrzewających jest ocet, który dodatkowo wspomaga nasz krwioobieg; warto również wiedzieć, że nadmiar smaku kwaśnego osłabia wątrobę; wg TMC silnemu poceniu można zapobiegać właśnie używając smaku kwaśnego, np. soku z cytryny, który ściąga i zamyka pory; smak ten ważny jest podczas biegunek, gdyż pomaga zatrzymać płyny w organizmie; „ochota na kwaśne jedzenie w czasie ciąży spowodowana jest niedokrwieniem wątroby”.

- smak gorzki (g) – ma działanie odprowadzające, wysuszające, odnawiające, obniżające, uspokajające; zapobiega zapaleniom, wstrzymuje odpływ krwi; zazwyczaj ma działanie ochładzające aż do zimnego; zbyt dużo goryczy osłabia serce; smak ten ułatwia trawienie i obniża gorączkę; „Terapią opartą na gorzki smaku (np. gotowaną przez chwilę kawą) działamy w przypadku gromadzenia się wilgoci w ciele”;

- smak słodki (sł) – odżywia, wzmacnia, harmonizuje, dodaje energii, odpręża, na krótki czas przeciwdziała stagnacji; jest najważniejszym smaki dla terapii zdrowotnych; negatywną cechą tego smaku jest to, iż nawilża i powoduje ospałość; warto podkreślić, że smak słodki to nie tylko czekolada i słodycze, ale przede wszystkim całe bogactwo jarzyn i zbóż; nadmiar smaku słodkiego osłabia śledzionę; smak słodki udrażnia wątrobę, co pobudza serce; słodycz harmonizuje ciało i umysł;

- smak ostry (o) – ma działanie bardzo rozpraszające, ocieplające, rozluźniające, rozszerzające, przerywające stagnację; otwiera, rozdziela, powoduje wydzielanie potu; rozgrzewa i otwiera pory; poprawia ukrwienie; „poprzez ostry smak gorączka może zostać odprowadzona z ciała po wypoceniu się” ; „stosuje się go w wypadkach zastojów i nudności (np. przy zaleganiu jedzenia  w żołądku); stagnację tę przełamuje podana gorąca woda z imbirem” ; wiele produktów w tym smaku jest ciepłych energetycznie, aż po gorące (większość przypraw); wyjątek stanowią mięta pieprzowa i eukaliptus, które przynależą do smaku ostrego, a mają działanie ochładzające; nadmiar tego smaku osłabia płuca;