Talię Tarota rozpoczyna karta o numerze 0 – karta Głupiec. Zerowa wartość karty Głupiec symbolizuje jego pustkę, potencjał możliwości, ale też i niedojrzałość, nieuformowanie, dziecinność i niedorozwój. Jest również gnostyczną alegorią uwięzienia człowieka w materii, jego najniższej kondycji, z której ma się podnosić i wyzwalać. Głupiec to dworski błazen, trefniś, akrobata i prześmiewca. Wolno mu było wyśmiewać się ze swojego pana, stroić nieprzyzwoite żarty, pozwalać sobie na uwagi i komentarze, które nie uszłyby innym na sucho. W antycznej tradycji greckiej znaleźć można liczne przykłady mających ceremonialny i uroczysty charakter turniejów obelg. Ponadto szyderstwa i kpiny były ważnym elementem misteriów poświęconych Dionizosowi i Demeter. Głupiec nie musi więc oznaczać postaci nierozumnej, kretyna lub garbusa – osoby upośledzonej, jakim nierzadko bywali dworscy wesołkowie. Innego wymiaru postacią była sylwetka Stańczyka, błazna ostatnich Jagiellonów na Wawelu, figury łączącej w sobie zadumę, mądrość i gorzką ironię. Postać głupca pojawia się także we wczesnorenesansowych pochodach tryumfalnych ludus triumphorum, zwłaszcza w okresie karnawałowym, gdzie głupiec na czas święta przejmował rolę króla. 
Głupiec uwieczniony na kartach Tarota jest mitologicznym triksterem – Boskim Oszustem, który został odkryty przez antropologów w mitach Ameryki Północnej, ale spotykany jest w wielu innych tradycjach. Mircea Elliade opisuje trikstera w następujący sposób: ...W większości tradycji mitologicznych Oszusta (Trickstera) obarcza się odpowiedzialnością za nastanie śmierci i obecną kondycję świata. Kolejnym rysem charakterystycznym jest ambiwalentny stosunek Oszusta do sacrum. Trikster parodiuje obrzędy odprawiane przez kapłanów, parodiuje też ekstatyczny lot szamana, choć w jego przypadku lot ów kończy się upadkiem; drwi sobie z religii. [Niekiedy] okazuje się postacią w równym stopniu inteligentną, co głupią - pokrewną bogom dzięki swej "pierwotności" i własnym mocom, ale jeszcze bliższą ludziom przez swój żarłoczny apetyt, nadmierny popęd płciowy i amoralność. ...[W innych mitologiach, trikster] sprzeciwia się decyzji Boga, by uczynić człowieka nieśmiertelnym. ...Porządkuje [też] i doprowadza do końca stworzenie świata, ale popełnia przy tym tyle omyłek i błędów, że ostatecznie nic nie wychodzi tak, jak powinno [M. Elliade, W poszukiwaniu historii i znaczenia religii, Warszawa 1997, s. 213]. Tak rozumianego trikstera odnajdujemy również w śródziemnomorskim obszarze kulturowym w postaci Prometeusza wykradającego bogom ogień, węża kuszącego Adama i Ewę, skandynawskiego Lokiego czyniącego liczne psoty, Faetona – przyczynę kosmicznej katastrofy rydwanu Apollina. Ale Głupiec jest też częścią masowej kultury, mediów (Kuba Wojewódzki) – i polityki. Oczywiście natychmiastowe skojarzenie to postać lubelskiego polityka Platformy Obywatelskiej – Janusza Palikota ze Słońcem w Skorpionie. Kontynuuje on tradycję, która sięga starożytności i średniowiecza wywołując niemal te same emocje, co setki lat temu. Błazen to postać szczególna. Ma wyjątkowe prawa i przywileje. Wolno mu dużo więcej, niż zwykłemu przeciętniakowi. Prowokuje, drażni, irytuje, gorszy, szydzi, wyśmiewa, nakłuwa nadęty balon świętoszków. W ostatnich kilkunastu latach nastała okropna plaga tzw. politycznej poprawności, która ma lewicowe konotacje. Nie wolno się naśmiewać z żydów, niepełnosprawnych, cyganów, murzynów, homoseksualistów. W ogóle należy dobrze mówić o tzw. mniejszościach. I choć idea miała wiele słuszności, ale jak każda ideologia, lubi się przekształcać w swoją karykaturę i zaczyna mieć inklinacje cenzorskie. Podobnie w Polsce, ale – a rebours – w postaci prawicowej poprawności politycznej, którą zostały otoczone Kościół Katolicki, bohaterowie powstań, bitew, narodowe zrywy, martyrologia, a ostatnio Lech Kaczyński, który został niemal beatyfikowany przez jego wyznawców. Bertolt Brecht w swojej sztuce „Żywot Galileusza” pisał ironiczne zdanie: „biedny to naród, który potrzebuje bohaterów”. W majowym i czerwcowym felietonie poruszałem temat polskich traum i syndromu ofiary. Polacy są chorym narodem potrzebującym chorych rytuałów. Stąd dziwaczne obrzędy nad trumną Kaczyńskiego, wawelski królewski pogrzeb, wojna o krzyż, pomniki, tablice pamiątkowe ku czci. Błazen to ktoś, kto psuje te chore gusła. To gombrowiczowski (Palikot często się powołuje na Gombrowicza) prześmiewca, Syfon z Ferdydurke walczący w pojedynku na miny (tak jak w starożytnych turniejach obelg). Spuszcza ciśnienie z tego nadętego do niebezpiecznych rozmiarów balonu po to, by nie pękł. Polacy generalnie mają poczucie humoru i z reguły cechują się trzeźwym podejściem do rzeczywistości (Słońce Polski w Byku). Jednak czasem nam odwala. Błazen musi zaś wylać kubeł zimnej wody na te rozgrzane chorymi emocjami głowy. A że jest otwarcie znienawidzony przez dużą grupę tych, którym poczucia humoru brakuje… Stańczyk też był znienawidzony. I o ironio! – stał się patronem prawicowych konserwatystów.

 

Niebo w sierpniu
Słońce przebywa w Lwie, by 23.08 o godz. 07.28 wejść w znak Panny, w którym przebywa również Merkury. Planeta ta rozpoczyna ruch wsteczny (retrogradację) w III dekadzie miesiąca. Z Panny do Wagi przechodzi Wenus. W Wadze przebywać będą także Mars i Saturn. Jowisz i Uran zaś retrogradują w Baranie, przy czym Uran w połowie miesiąca na nieco ponad pół roku wraca do Ryb. Neptun retrograduje w Wodniku, Pluton zaś w Koziorożcu. Nów Księżyca będzie mieć miejsce 10.08 w Lwie. Pełnia zaś 24.08 w Rybach.