Miejsce, z którego nie wychodzi światło, mroczne i niezbadane Ciało Doskonale Czarne. Jak powstaje, skąd się bierze - czy wiesz? Nie musisz być fizykiem by to zrozumieć. Mitnas podjął się próby wyjaśnienia zagadnienia w sosób baaardzo przystępny...
 

Powstanie „standardowej” czarnej dziury związane jest z życiem gwiazdy. Od początku- wyobraźcie sobie wielki zbiór cząsteczek, z których grubo ponad 95% stanowi wodór. Do dziś, obserwujemy to pod nazwą  „mgławica” (Oriona, Kocie Oko itp.).


Jak wiecie z pierwszych lekcji fizyki na wszystkie ciała działa siła, nazywana grawitacją. Cząsteczki wodoru zbliżają się więc do siebie, bardzo powoli, ale jednak. Po jakimś czasie tworzy się większe zagęszczenie, więc siła grawitacji rośnie jeszcze bardziej. Ale w pewnym momencie pojawia się kolejna siła. Jest to ciśnienie. Cząsteczki wodoru uderzając o siebie nawzajem wytwarzają energię, głównie świetlną, która chce wydostać się na zewnątrz. Istnieje coś takiego, jak dualizm falowo-korpuskularny, który mówi w skrócie, że czasem fale (np. świetlne, cieplne, rentgenowskie) zachowują się jak cząsteczki (a czasem cząsteczki zachowują się jak fale). I właśnie dlatego wszystkie te fale naciskają na wierzchnie warstwy protogwiazdy, nie są jednak tak silne, by zatrzymać grawitacyjne kurczenie się. Kiedy nowa gwiazda osiągnie gęstość (i przy tym temperaturę) krytyczną w jej wnętrzu zaczynają zachodzić reakcje termojądrowe, w uproszczeniu wodór zamienia się w hel, wytwarzając przy tym energię. Wtedy gwałtownie wzrasta ciśnienie oddziaływujące na zewnętrzne warstwy gwiazdy i przestaje się ona zapadać. No i teraz mamy spokój na dłuuuugi czas (od 100 tys., do ponad 10 mln. lat, przy czym większe gwiazdy szybciej się spalają).

Gdy takiej gwieździe zaczyna brakować już wodoru reakcje stają się tak gwałtowne, że gwiazda zwiększa znacząco swoją powierzchnię (ciśnienie jest większe, niż poprzednio i grawitacja nie równoważy go w takim stopniu), ale tylko na stosunkowo krótki czas. Potem ciśnienie spada, aż do zera, gdy wypali się cały wodór. Niczym nie skrępowana grawitacja zaczyna działać na wielką skalę. Ważna sprawa: gwiazda musi mieć masę równą lub większą od masy krytycznej- granicznej masy Chandrasekhara, tj. ok. 1,5 masy Słońca. Wtedy materia ściskana jest do prawie nieskończonej gęstości (niektórzy twierdzą, że do nieskończonej).

Słyszałem gdzieś, ale jest to niepotwierdzona informacja, że czarna dziura o masie Ziemi miałaby wielkość pudełka zapałek. Wtedy grawitacja jest tak silna, że nic, nawet światło nie może uciec z wnętrza. Co się jednak dzieje z promieniami, które zostały wyemitowane na krótko przez utworzeniem się czarnej dziury? Niektóre wydostają się „normalnie”, niektóre zawracają na krótko po wyemitowaniu, a jeszcze inne lecą po zakrzywionej trajektorii. Zakrzywienie drogi lotu światła można obserwować nawet na Ziemi- podczas zaćmienia słońca.
 
Wtedy, gdy nasze Słońce gaśnie na chwilę, a na niebie pojawiają się gwiazdy możemy zobaczyć, że znajdują się one zupełnie w innych punktach nieba, niż wskazują wyliczenia. Oczywiście żaden człowiek przy zdrowych zmysłach nie będzie przeglądał laptopa w poszukiwaniu prawidłowych miejsc gwiazd podczas tak pięknego zjawiska, jakim jest zaćmienie.