Czujesz się "inny"? Wykorzystaj to do samorozwoju, obudź potencjał swojej "inności" i nie traktuj tego jako coś negatywnego. Odkryj w sobie piękno własnej wrażliwości.

Prowadzę od lat spotkania ludzi, którzy czują się „inni”. Inni od otaczającego ich świata, a jednocześnie pragnący znaleźć się w tym świecie. Dzięki tym spotkaniom „inni” zaczynają rozumieć, że ich inność to nie przekleństwo, ale cenny kapitał, skarb, dzięki któremu mogą zająć wybitne miejsce w życiu.

Dziwne to są spotkania. Oprócz elementów psychoterapii grupowej obejmują to, co zwać można parapsychologią lub psychotroniką. Dzięki nim osoby nadwrażliwe odkrywają, że ich inne podejście do świata to świadectwo ukrytych głęboko wspaniałych zdolności i możliwości. Możliwości nietypowych dla większości ludzi, dlatego lekceważonych przez system oświaty i klasyczną psychoterapię.

Być może i ty kiedyś przekonasz się, że warto być innym i nadwrażliwym. Jeśli tylko będzie taka twoja wola, będziesz mógł się nauczyć twoją inność i nadwrażliwość wykorzystywać dla dobra twojego i innych oraz dla odnoszenia sukcesów w życiu codziennym. Być może to początek drogi, dzięki której staniesz się ekspertem od „dziwnych” spraw.

Jako osoba nadwrażliwa, zapewne postrzegasz to, czego inni nawet nie zauważają. Ich reakcje na twoje spostrzeżenia mogły być różne, w związku z czym możesz dziś mieć problemy z mówieniem o swych doświadczeniach, albo też przesadzać z ich szczególnym znaczeniem. Prawdopodobnie jednak przestałeś wierzyć w to, czego doświadczałeś, ponieważ inni ciągle mówili ci, że fantazjujesz. Presja rodziców i najbliższego otoczenia mogła spowodować, że zatraciłeś umiejętności i zdolności, które przejawiałeś jako dziecko.

Pewna znana mi osoba, dziś już „zupełnie normalna” pani ok. pięćdziesiątki, jako dziecko dokonywała lewitacji (unoszenia się w powietrzu). Po drugim takim wydarzeniu bardzo się przestraszyła i odtąd jej zdolność zanikła. A przestraszyła się, że rodzice ją zbiją, kiedy im o tych wydarzeniach opowie.

Częściej jednak w dzieciństwie tracimy mniej „dziwne” i niezwykłe zdolności, i przestajemy wierzyć w to, co postrzegamy, bądź doświadczamy. W naszej kulturze nie toleruje się np. pamięci poprzednich wcieleń. Tymczasem okazuje się, że jest to zdolność dość często pojawiająca się u dzieci.