Jeśli zaliczasz się do grona nadwrażliwych, to najpierw powinieneś poradzić sobie z bagażem, który wziąłeś na swoje barki usiłując stać się ''normalnym''. O tym jak się za to zabrać i czego można się spodziewać mówi Leszek Żądło.

Zacznijmy od argumentów logicznych


Tak było od wieków, że jednostki wybitnie uzdolnione czuły się wyobcowane. Ktoś, kto ma „inne” zainteresowania czy poglądy, często nie ma nawet z kim pogadać. To – wydawałoby się – nie rokuje nic dobrego. Dlatego czasem może wolałbyś nawet nie mieć tego talentu czy tych zainteresowań, byle tylko mieć przyjaciół, lub „święty spokój”? A może zamykasz się w swej samotności i uważasz, że na świecie nie ma nikogo, kto by cię zrozumiał?



A jednak. Tak naprawdę ludzi, którzy myślą i czują podobnie do ciebie, jest na świecie sporo.
Więc dlaczego się nie spotykają? Domyślam się, że tak, jak większość z nich, uwierzyłeś statystyce. „Doświadczenie” nauczyło cię, że spotkanie geniusza to trudna sprawa. A przecież geniusz zdarza się 1 raz na 7 ludzi. O ile trudno nam spotykać geniuszy, to jeszcze trudniej dogadać się z kimś, kto trafia się 1 raz na 30 przypadków.

Ciekaw jestem, po ilu próbach dogadania się z innymi, zrezygnowałeś? To błąd.

Edison, zanim wynalazł żarówkę, próbował ponad 1000 razy! No dobra. Można się zniechęcić. Nieprawdaż?

A więc w efekcie spotykasz podobnych sobie ludzi, którzy także czują się zniechęceni, inni i … podobnie jak ty, ukrywają swoją inność, bądź nadwrażliwość.

A dlaczego?

Otóż osobę nadwrażliwą, jak sama nazwa mówi, łatwiej jest skrzywdzić, zniechęcić, zranić. To dlatego wiele nadwrażliwych osób albo chroni się przed otoczeniem, albo zakłada maskę obojętności, twardości bądź znieczulenia.