Lato już prawie za nami, większość z nas odczuła, że okres ten sprzyja bliskości. Rozgrzani słońcem zrzucamy nasze ''skorupy'' i mamy chęć być bliżej siebie, poznawać się nawzajem. A co jeśli potem przychodzi czas rozstania?

Czy jest sens w lecie mówić o rozstaniu?  

Natura ma swój rytm. Nasze związki partnerskie również istnieją w ruchu. Utrzymanie i rozwijanie związku w kochającej się parze jest jednym z najwspanialszych, a jednocześnie najbardziej wymagających ludzkich przedsięwzięć.

Zawsze warto budować i utrzymywać układ mający potencjał rozwoju.

Bywa jednak, że nadchodzi moment gdy pomiędzy ludźmi jest już zbyt mało tego co istotne, lub też wydarzyło się zbyt wiele… i para tego nie może udźwignąć. I choć to zawsze bolesne los pary oraz ruch wewnętrzny  każdego z partnerów prowadzą ku rozstaniu. Szczególnie jest to bolesne gdy owocem nadwyrężonej teraz miłości są dzieci.

TO BOLI

Rozstaniu zawsze towarzyszy ból. Jeżeli związek był ważny, a każdy, w którym jest miłość ważnym jest – wówczas koniec boli.

Ból nie pasuje do współczesnej wizji człowieka szczęśliwego i dobrze radzącego sobie z rzeczywistością. Złość – owszem, na nią mamy większe wewnętrzne przyzwolenie. Łatwiej nam produkować pod adresem byłego partnera wymyślne epitety pogardy lub wściekłości niż doświadczyć smutku i poczucia utraty. Złość też ma swoje miejsce, gdy zostaliśmy skrzywdzeni, jest ona wówczas pierwszą, naturalną reakcją. Warto jednak popatrzeć głębiej, co jest pod złością. Pod zaciśniętymi ze złości zębami, pod wyższością lub uśmiechniętą na zewnątrz obojętnością często chowa się niewypowiedziany smutek.

Smutek jest naszym naturalnym towarzyszem gdy coś tracimy. To co istnieje domaga się prawa głosu. We wszechświecie nic nie ginie. Odrzucony smutek siedzi w kącie naszej duszy i blokuje dalsze kroki. Choćby te do kolejnego udanego związku. Smutek domaga się by popatrzeć w oczy byłego partnera i powiedzieć z głębi serca, często ze łzami w oczach; „TO BOLAŁO”, lub „SZKODA…”.